KAdhalkondaeN (காதல்கொண்டேன்)

KAdhalkondaeN ~ Hymn explanation

(காதல்கொண்டேன் ~ பதிக விளக்கம்)

மன்மத கரும்புவில் வீசிடு மரும்பெனும்

   அம்பது இலாதேம யங்கிடுவார் யாரும்

வெண்பட் டுடன்வைர வைடூர்ய மரகதச்

   செம்பொன் சேர்ந்தமணி முத்தாடு மாபரணங்

கண்கொண்டு காணும் யாவையும் வேண்டியே

   ஐம்பூத மாற்செய்த அழியுமிவ் வுடலுக்கு

மண்கொண்டு போகுமொரு நாளிதை யென்றாலும்

   இம்மியும் மாறாது ஈனவழி மீளாது

பண்கொண்டு பாடியே பாவவாழ் வினைவிட்டு

   ஐம்பொன் சிலையலங் காரமே தும்மின்றி   

கண்மூடி நான்கண்ட கோவணப் பாலகச்

    சம்பூர்ண ஷண்முகன் மேல்கொண்டனே காதல்!   

மன்மதன் தன் கரும்பு வில்லிலிருந்து மலர்மொட்டுக்களாலான அம்பை வீசாமலேயே எல்லோரும் வெண்பட்டுத் துணி, வைர வைடூர்ய மணிகள் மற்றும் முத்துப் பதித்த பொன்னாலான ஆபரணங்கள் போன்ற கண்ணால் காணும் எல்லாப் பொருட்களையும், ஐம்பூதங்களாலான அழியக்கூடிய இந்த உடலுக்காக விரும்புவர், ஒருநாள் இதைப் பூமி எடுத்துக்கொண்டுவிடுமேன்றாலும்கூட.

(ஆனால் நானோ) இசையுடன் கூடிய பாடல் பாடி (இந்தப்) பாவ வாழ்வின் வினையை விட்டுவிட்டு, ஐம்பொன்னால் செய்த, அலங்காரமேதுமில்லாத, என் கண்களை மூடியபோது (என்னுள்) கண்ட, (வெறும்) கோவணம் அணிந்த குழந்தையான பரிபூரணமான ஆறுமுகன் மேல் காதல் கொண்டேனே!  

Manmadha karumbuvil vEsidu marumbenum

   ambadhu ilAdhema yangiduvAr yArum

veNpat tudanvaira vaidoorya maragathach

   sembon serndhamaNi muththAdu mAbaraNang

kaNkoNdu kANum yAvaiyum veNdiyae

   aibootha mARseidha azhiyumiv vidalukku

maNkoNdu pOgumoru nhAlidhai yendRAlum

   immiyum mARadhu eenavazhi meeLAdhu

paNkoNdu pAdiye pAvavAzh vinaivittu

   aimbon silaiyalang gAramae dhummindri

kaNmoodi nhAnkaNda kOvaNap bAlagach

   sampoorNa shanmukhan maelkoNdanae kaadhal!

Even without the floral arrows from the sugarcane bow being shot at them by Manmadhan (Lord of Love), everybody lusts for (shiny) white silk garments and fine gold jewelry embellished with diamonds, cats eye (a gem called Vaidooryam), pearls and everything they see, for this perishable body, even though it will be consumed by earth one day.

(But) Singing hymns with music, letting go of this sinful Life, (I) fell in love with the child that I saw when I closed my eyes, who wears just a loin cloth and looks like a (plain) Panchaloha (alloy of 5 metals) statue without any decorations!

~Swamy

VadivElan Perumai (வடிவேலன் பெருமை)

VadivElan Perumai ~ Hymn explanation

(வடிவேலன் பெருமை ~ பதிக விளக்கம்)

கற்றது பல்கலை என்று திமிரில் தலை பெருத்ததோ

உற்றது உயர்குலம் என்று திணவில் நிலை பெருத்ததோ

மற்றவரும்  சமம் மெய் உணரா மன ஆழி அலை பெருத்ததோ

எத் தவமும் மயில் ஏறு வடிவேலன் முன் மிகச் சிறுக்குமே.

பலவகைக் கலைகளைக் கற்ற (பெருமிதத்) திமிர் காரணமாக (உனது) தலை மிகவும் பெரியதாகிவிட்டதோ?

(உன்னுடைய / நீ பிறந்த) குலம் மிக உயர்ந்தது என்ற இறுமாப்பில் (உனது) நிலை (அந்தஸ்து) மிகவும் பெரியதாகிவிட்டதோ?

(இவ்வுலகிலுள்ள) எல்லா உயிர்களும் சமம் என்ற உண்மையை உணராத (உனது) மனம் எனும் கடலின் அலை மிகவும் பெரியதாகிவிட்டதோ?

எந்த வகையான தவமும் மயிலேறும் வடிவேலன் முன் மிகவும் சிறியதாகிவிடும் (என்பதை உணர்ந்துகொள்)!   

ஒருவன் கற்ற பல கலைகளால் வந்த ஞானமோ, அவன் பிறந்த குலத்தால் வந்த சமூக அந்தஸ்தோ, படைக்கப்பட்ட அனைத்து உயிர்களும் சமமே என்ற படைப்பின் உண்மை உணராத மனதின் தன்மையோ ஒருவனை மிகவும் இறுமாப்புடன் பெருமிதமடையச் செய்யலாம். ஆனால், கடுமையான முறையில் செய்யப்படும் தவம்கூட, மயில் மீது அமர்ந்திருக்கும் வடிவேலன் முன்பு மிகவும் சிறியதுதான் எனும்போது, மற்ற எதன் காரணமாகவும் ஒருவன் பெருமிதமாக இருப்பது முட்டாள்தனமானது.  

~ ஸ்வாமி

KatRadhu palkalai endRu thimiril thalai peruththadhO

UtRadhu uyar kulamendRu thiNavil Nhilai peruththadhO

matRavarum samam meyyuNarA manavAzhi alai peruththadhO

etRavamum mayilERu vadivElan mun miga siRukkumae.

Has your head become too big because of your arrogance arising from many skills learned?

Has your status become too big because of your vanity due to the class of your birth?

Has the size of waves in your mind ocean become too big because of your ignorance of the fact that all creations are equal?

(Just know that) Even all kind of penances are too minuscule in front of Lord Vadivelan, who is atop the peacock.

One may feel very proud of various skills learned / variety of knowledge possessed or the social status due to the class of birth or due to the ignorance of the fact that all beings created are equal. When even any kind of penance is so minuscule in front of Lord Vadivelan, who sits atop the peacock, assuming anything else is greater is just stupid.

~ @PrakashSwamy

VeLiVeLi (வெளிவெளி)!

VeLiVeLi ~ Hymn explanation

(வெளிவெளி ~ பதிக விளக்கம்)

வெளிவெளி வட்டவாழ் வுற்றருடன் சுற்றுவாழ் வேண்டேன்
வெளிவெளி வெட்டிவாழ் வேட்கையைப் பற்றுவாழ் வேண்டேன்
வெளிவெளி கொட்டமடி கூட்டமொடு சிற்றுவாழ் வேண்டேன்
வெளிவெளி பட்டம்பல வித்தைகளுங் கற்றுவாழ் வேண்டேன்
வெளிவெளி திட்டமொடு கற்றதனை விற்றுவாழ் வேண்டேன்
வெளிவெளி சட்டமிகு சாத்திரமொ டொற்றுவாழ் வேண்டேன்
வெளிவெளி கட்டையுடல் மறுத்துபற் றற்றுவாழ் வேண்டேன்
வெளிவெளி நிட்டையில் நாதனரு ளூற்றுவாழ் வேண்டும்!

வெளிவெளிஎன இருமுறை குறிப்பிடப்படுவது உள்ளுறையும் உருவிலா ஈசனின் வெளிதோற்றமான நம்மையும் (முதல் வெளி) அதனைப் பிறர் அறிந்த, தெரிந்த, புரிந்த தன்மையையும் (இரண்டாவது வெளி) குறிக்கும். இவை இரண்டுமே மாயை.

ஒரு (குறுகிய) வட்டத்துள் உற்றார் மற்றும் சுற்றத்தாருடன் வாழும்  வெளிவெளி வாழ்க்கையை வேண்டேன் (நான் விரும்பவில்லை)

(உயர் நோக்கமில்லாது) வெட்டியாக ஆசையைப் பற்றிக்கொண்டு வாழும் வெளிவெளி வாழ்க்கையை வேண்டேன் (விரும்பவில்லை)

(ஆட்டம் பாட்டம் குடி கூத்து என) கொட்டமடிக்கும் கூட்டத்தாரோடு சிற்றின்பத்தை நாடும் வாழ்க்கையை வேண்டேன் (விரும்பவில்லை)

வெறுமனே (முடியும் என்பதால் அல்லது பிறர் செய்வதால்) பட்டங்கள் பெற்று பல வித்தைகள் கற்று (பயனிலாது) வாழும் வாழ்க்கையை வேண்டேன் (விரும்பவில்லை)   

(சமூகத்தில் உயரும் பொருட்டு) திட்டமிட்டு கற்றவற்றை (பொருள் ஈட்டுவதற்காக) விற்று வாழும் வாழ்க்கையை வேண்டேன் (விரும்பவில்லை)

(கடுமையான) சட்டங்களுடன் கூடிய சாத்திர வழிமுறைகளைக் (ஏன், எதற்கு என்று அறியாமலே) கடைபிடித்து வாழும் (போலி) வாழ்க்கையை வேண்டேன் (விரும்பவில்லை)     

(அதற்காக இப்பிறவியில் பெற்ற) வெறும் கட்டை போன்ற இவ்வுடலை மறுத்து (அதைப் பேணுவதற்காக கவனம் செலுத்தாமல்) எவ்விதப் பற்றுமில்லாது வாழும் வாழ்க்கையை(யும்) வேண்டேன் (விரும்பவில்லை)  

(எப்போதும் - விழித்திருக்கும்போதுகூட) தியானத்தில் ஈசனருள் ஒரு ஊற்றுப் போலப் பெருக்கெடுக்கும் (ஞானமடைந்த பெரியோர்கள் போல) வாழ்வை வாழ வேண்டும் (என நான் விரும்புகிறேன்)

~ ஸ்வாமி  

VeLiVeLi vattavAzh vuTRarudan suTRuvAzh vENdEn

VeLiVeLi vettivAzh vEtkayaip paTRuvAzh vENdEn

VeLiVeLi kottamadi koottamodu siTRuvAzh vENdEn

VeLiVeLi pattampala viTHaigalum kaTRuvAzh vENdEn

VeLiVeLi thittamodu kaTRadhanai viTRuvAzh vENdEn

VeLiVeLi sattamigu sATHiramo doTRuvAzh vENdEn

VeLiVeLi kattayudal maRuTHupaTR aTRuvAzh vENdEn

VeLiVeLi Nhittayil NhAdhanaru LooTRuvAzh vENdum

VeLiVeLi (emptiness outside) is the external expression (beyond the perceived personality) of the (inner) self. The dual emphasis is because the self (அருவம் aka Purusha i.e. Shiva) that resides in the UlVeLi (உள்வெளி - emptiness within) that finds expression thru the being (உருவம் aka PrAkruti i.e. Shakti - not just human, but all beings created) in the external emptiness (vast void of the known & expanding universe), which in turn is perceived differently by different beings! 🙏🏼😌🙌🏼 Both are MAyA (not reality / Truth).

In the emptiness outside…

(I) don’t desire the Life within a limited circle of near & dear

(I) don’t desire the purposeless Life lived by holding on to (one’s) desires

(I) don’t desire the Life of / with those who (senselessly) seek only pleasures of the sense organs

(I) don’t desire the Life full of degrees & titles that merely represent the accumulation of knowledge & skills (but lacking awareness)

(I) don’t desire the Life of scheming to sell my knowledge (for survival / better social status)

(I) don’t desire the Life full of hard rules & regulations that are expected to be followed (without really knowing the purpose)    

(I) don’t desire the Life that rejects this being (physical form) and leaves everything (like a renunciate)

(I) desire the Life in which (even when I am awake) I’m at peace (as if in meditation) with the Lord’s Grace flowing like a stream (forever).

~ @PrakashSwamy

எனை அழித்த எந்தை!

நான் எனதென்று நாடித் திரிந்தேன்
நாடுபல சென்றேன், நாணும்செயல் செய்தேன்...
நாள்பல தாண்டியே நானுனைக் கண்டபின்
நானில்லை நானெனத் தெளிந்தது சிந்தை.

அப்பிறவியில் அதுவென்று எத்தனை பிறவியோ
எப்பிறவியில் எதுவோ சரியாய் செய்ததற்கு...
இப்பிறவியில் உன்னருள் கொடுத்திட நீயோ
முப்பிறவி எடுத்தாய் ஆதிகுருவுன் முந்தை.

பெய்யெனப் பெய்யுமுன் கருணைமா மழையில்
தையெனத் தாண்டவம் ஆடிய தான் கரைய...
செய்யென நீ தந்த ஆதியோகிக் கிரியையால்
மெய்யினை உணரும் ஒருநாள் இம் மந்தை.

எரியும் இச்சவம் ஒருநாள் எனத்தெரிந்தும்
எப்போதும் அதில்கவனம் செலுத்தும் எமக்கும்
புரியும் அச்சிவம் ஒருநாள் உன்னருளால்
தப்பாமல் உய்விப்பாய் அதுயோக விந்தை.

படைத்தவன் கொடுத்தான் அனைத்துக்கும் உயிரென்று
கிடைத்த கடவுளர் அனைத்தையும் தொழுதோம்...
படைத்தாய் நீ தியானலிங்கமும் பைரவியும் பின்
உடைத்தாய் இறை உணரா எம்மடந்தை.

தேடினேன் செல்வம், நாடினேன் புகழ், பின் 

ஓடினேன் பலரிடம் உண்மையை அறிய... 

வாடினேன் எங்கே என்குரு நாதனென நீ

ஆடினாய் என்னுள் உயிரெனும் பந்தை.

மலரின் மணம்தாண்டி மலர்தல் கண்டேன்
தளர்வின் தடைதாண்டி செயல்புரி கின்றேன்...
மலமெனும் குணங்கள் கழுவித் துடைத்தபின்
தலமெனும் குருவடி அடையும்இக் கந்தை.

பனைபோன்று தனியே தவித்திட்ட எனக்கும்
வினைதீர்த்து வாழும் வழிகாட்டி யருளும்
உனை வாழ்த்த நான் யார், நீ
எனை அழித்த எந்தை!

.

@PrakashSwamy

இலன் எனினும் உளன்!

உளன் எனில் உளன்.
இலன் எனில் இலன்.

உளன் கதிரவன் காலை ஒளியில்.
இலன் அவன் மாலை இருளில்!

உளன் தென்றல் மர அசைவில்.
இலன் காற் றசையா மரத்தில்!

உளன் நீர் பொழி மழையில்.
இலன் சுனை நிலத் தடியில்!

உளன் வான் வெளிர்நீல வெளியில்.
இலன் கரு மேகக் கவர்வில்!

உளன் பறவை கரை ஒலியில்.
இலன் இறகு மடித்தொரு கிளையில்!

உளன் நாக மெடு படத்தில்.
இலன் உதிர் இலை மறைவில்!

உளன் விரி மலர் மணத்தில்.
இலன் வாடி வீசிய கூளத்தில்!

உளன் உண்ணும் முன் இலையில்.
இலன் உண்ட பின் உள்வயிற்றில்!

உளன் வளர்ந்து சுருங்கும் உடலில்.

இலன் எரிந்து கரையும் தழலில்!

இலன் அடையாப் பொருளில்.

இலன் அடங்கா ஆசையில்.

இலன் அழியாப் பகையில்.

இலன் இரங்கா மனத்தில்.

இலன் ஈயாச் செல்வத்தில்.

இலன் உடல் சார் உறவில்.

இலன் உயிர் நோக்கா உணர்வில்.

உளன் தீ உள் விரல்விடில்.
உளன் தீப ஜோதி வடிவில்.
உளன் ஜோதி தரும் ஒளியில்.
உளன் ஒளி பரவும் வெளியில்.
உளன் வெளி தாண்டிய விரிவில்!

உளன் கதிரில், காற்றில், நீரில்.
உளன் பறவை, பாம்பு, மலரில்.
உளன் உன்னில், என்னில், யாவில்.
உளன் ஐம்பொறி தாண்டிய உணர்வில்!

உளன் எனில் உளன்.
உளம் தனில் அருளை உணர்ந்தோர்க் கென்றும்...
உளன் அவருள் உளன்!

அறியா, தெரியா, புரியா தவர்க்கும்,
அருள்மழை அயரா தனைவர்க்கும் பொழியும்...

என் குருநாதன், சத்குரு நாதன்,
இலன் எனினும் உளன்! 

@PrakashSwamy

Silence!

Silence is the call of the divine!

Noise is how we try to understand any communication,

No different from the bovine.

Silence is the medium for transformation of the soul!

Noise is the way of transaction of ideas and thoughts through words,

Eerily like an animal’s howl.

Silence is singular and omnipresent, yet not listened to by many!

Noise is varied in form, tone and pitch,

Yet conveys little to a limited number of listeners, if any.

Silence, when deep, will open the floodgates of tears!

Noise, when loud,

Will force one to close both ears.

Silence is easy to practice, even in large groups!

Noise isn’t that easy to avoid,

Even in small troops.

Silence pervades deep within and can result in instinctive action!

Noise prevails at surface level,

And mostly results in impulsive reaction.

Silence establishes a strong connection between the transmitter (Guru) and the receiver (seeker)!

Noise the weakest connection between two,

That conveys very little to a listener from the speaker.

Silence is practiced by most beings other than human, living or not!

Noise is prevalent among humans,

Who don’t care to comprehend this gift that all other beings got.

Silence is the white light that illuminates the soul and guides one on the journey to self-realization!

Noise is the black hole that sucks away all energy,

And misguides one on the tour of self-preservation.

Silence is the symphony where the body, mind and soul synchronize in perfect harmony!

Noise is the cacophony that tears apart any semblance of vibration,

Resulting in utter disharmony.

Silence is the gentle breeze that lets one sway to the tune of nature!

Noise is the typhoon that blasts away one’s ability to listen,

Reducing all and sundry to a mere caricature.

Silence is the only manure ever needed for the self to blossom!

Noise over a long tenure will drown one,

Inside a painful, worry filled chasm.

Silence is the source of creation, emanating from the sacred AUM!

Noise is the cause of destruction,

Encircling us in a meaningless word filled storm.

Silence is the eternal state of bliss, for all realized beings!

Noise is the infernal state that has gone amiss,

For most human beings.

For all those who chose to merely exist in this lifetime,

Noise holds sway.

For the few who chose to live Life the way it is, 

Silence is the Way!

.

.

.

Note: All photographs belong to Isha Foundation.